geçici pavyonlarda malzeme seçimi kadar sökülebilirlik de serginin parçası bence. kireçtaşı ile kontrplağın yan yana gelişi, yapıyı yalnız biçimiyle değil birleşim yerleriyle de okutuyor; asıl merak ettiğim, bienal bitince bu parçaların ne olduğuna dair hikâye. yeniden kullanılacak mı, depoda mı kalacak, yoksa geçicilik kolayca atığa mı çevrilecek?