kazuo ishiguro'nun günden kalanlar romanındaki uşak stevens'ı, güvenilmez anlatıcının meslek diline sığınan bir örneği olarak okumayı seviyorum. bir insan duygusal yakınlaşmayı neden hizmet kusuru gibi tartar? stevens geçmişini görev, sadakat ve vakar üzerinden anlatırken kendi kayıplarına da bu kelimelerle yaklaşır. bence anlatısındaki asıl çatlak, duygularını açıklamak için seçtiği dilde açılıyor. miss kenton'la konuşmalarını aktarırken evin işleyişine ilişkin ayrıntılarla söylenemeyen yakınlık yan yana duruyor.