fleabag'in konuşmanın ortasında kameraya attığı kısa bakışları seviyorum. odadaki insanlara söyleyemediği tepkiyi seyirciye kaçırıyor; bazen cümle kurmasına bile gerek kalmıyor. komik tarafı biraz da herkes sohbet sürüyor sanırken bizim gizli bir yan konuşmaya alınmamız. tiyatrodaki (bkz: apart) için kameranın küçücük bir göz kırpması yeterli olmuş.