Zaman çizelgesi düzenleme komutuyla değil, kaynak görüntünün teslim alınmasıyla başlar: özgün dosyanın korunması, çalışma kopyasının oluşturulması, müdahale amacının belirlenmesi, işlemlerin uygulanması, yapay ayrıntının ayrıştırılması, sonucun karşılaştırılması ve gerektiğinde geri dönüş. Daha temiz görünen bir görüntünün belgeyi daha güvenilir yaptığı varsayılabilir; oysa estetik sonuç ile kanıt değeri aynı ölçü değildir.
Savunma katmanları tek tek sınanmalı. Birinci katman, değiştirilemeyen özgün kopyadır. İkincisi; kontrast, renk ve hasar giderme gibi işlemlerin ayrı ve okunabilir kaydıdır. Üçüncüsü, yazılımın ürettiği veya tamamladığı içeriğin görünür biçimde işaretlenmesidir. Dördüncüsü, düzenlenmiş sürümün özgünle yan yana karşılaştırılabilmesi; beşincisi ise işlemi başka bir kişinin aynı kayıtlarla yeniden değerlendirebilmesidir.
Olası katkı faktörleri otomatik aracın ikna edici çıktı üretmesi, işlem geçmişinin kaybolması ve paylaşım sırasında yalnız son sürümün dolaşıma girmesidir. Bunlar belirli bir fotoğrafta doğrulanmış kusurlar değil, kontrol edilmesi gereken ihtimallerdir. Öğrenme ölçütü yalnız çiziklerin azalması olmamalı: hangi pikselin kaynaktan, hangisinin müdahaleden geldiği anlaşılabiliyor mu; geri dönüş gerçekten mümkün mü; belirsizlik sonraki kullanıcıya taşınıyor mu? İyi restorasyon geçmişi parlatırken işlem zincirini karartmamalı.