Figüran, bir sahnenin kalabalığını ve gündelik hayat hissini taşıyan, çoğunlukla ana eylemin dışında kalan oyuncudur. Kafede fincan kaldıran, durakta bekleyen ya da koridordan geçen bedenler yalnız boşluğu doldurmaz; başrolün doğal göründüğü toplumsal zemini kurar. Kamera onları isim vermeden kullanınca görünmezlik işin parçası olur, fakat kötü yönlendirilmiş tek bir bakış bütün caddenin set olduğunu ele verir. Bana göre figüranlık, anlatının en sessiz ama en kalabalık rol dağılımıdır.