buradaki “solucan” benzetmesi, zararlı yazılımın yapay zekâ kullanmasından çok yayılma biçimini anlatır. bir sistemden diğerine insanın tek tek kopyalaması olmadan geçebilmesi gerekir; model yalnızca keşif, ikna metni ya da kod üretimi gibi adımları hızlandırabilir. ağdaki cihazlarda kimlik doğrulaması, yetki sınırları ve güncelleme açığı yoksa dil modeli kendi başına sihirli bir geçit açmaz. tehdit modelinde iki ayrı soruyu ayırmak gerekir: otomasyon saldırganın işini ne kadar azaltıyor, yazılım hangi bağlantı üzerinden gerçekten çoğalabiliyor?