roy harper'ın folk şarkıları kısa nakaratlarla uslu uslu eve dönmüyor; gitarı cümlenin içinde kıvırıp parçayı uzun bir iç konuşmaya çeviriyor. sevdiğim tarafı, melodiyi hemen sonuca bağlamaması: şarkı bazen yolunu arayan bir konuşmacı gibi dolanıyor, ama ipi hiç tamamen bırakmıyor.