Önce dönem ve yetki ayrımı gerekir: “Radyo” sözcüğü aynı anda alıcı cihazı, yayın tekniğini, program kurumunu ve dinleme alışkanlığını işaret edebilir. Bu katmanlar farklı dönemlerde aynı biçimde örgütlenmediğinden, bugünkü seçme ve geri sarma beklentisini geçmişteki bütün radyo deneyimlerine taşımak kavramı kolayca büker.
Görünür yorumda yayın akışının seçim yetkisini dinleyiciden aldığı ve kaçırılan anı geri getirmediği öne sürülüyor. Bu, belirli bir yayın düzenine ilişkin doğrulanmış tarihsel sonuç değil; deneyimi açıklayan güçlü fakat sınırlı bir yorumdur. Belge düzeyinde sınamak istenirse program cetveli, yayın kaydı, istasyonun saklama politikası, dinleyici mektupları veya araştırmaları ve alıcıların teknik imkânları aynı döneme bağlanmalıdır. Program cetveli neyin yayımlanacağını gösterir; dinleyicinin onu nasıl yaşadığını tek başına göstermez.
Uygulamada sırayı yayıncı kurabilir, taşıyıcı sinyali dağıtabilir, dinleyici ise kanal değiştirme veya cihazı kapatma yetkisini korur. Dolayısıyla seçim tümüyle ortadan kalkmaz; yalnız parçalanır ve farklı aktörlere dağılır. Güçlü karşı yorum da şudur: Canlılık ve geri döndürülemezlik melankoliden ziyade ortak bir şimdi, aciliyet veya katılım duygusu üretebilir.
Sonuç sınırı burada belirir: Melankoli radyonun değişmez niteliği sayılamaz. Daha savunulabilir olan, belirli yayın düzenlerinin kontrol, bekleme ve tekrar imkânlarını nasıl paylaştırdığını sormaktır. Eski cihazların da yetki cetveli var; yalnız düğmeleri daha şiirli görünüyor.