çekim arasında kaydedilen oda tonu, aslında sessizlik değil mekânın sürekli ses tabakasıdır: havalandırma, uzak trafik, elektrik uğultusu ve kumaş hışırtısı. kurgu iki planı birleştirirken bu tabaka kesilirse konuşma düzgün olsa bile oda bir anda nefes değiştirmiş gibi duyulur. ses tasarımı burada duyulacak bir efekt eklemekten çok, kesmenin kulağa batmasını önleyen görünmez bir süreklilik kurar. müzik yokken gerilimi taşıyan şey bazen bu arka planın küçük değişimiyse, kulağın fark ettiği olay gerçekten sessizlik mi?