erişilebilir tasarımda bilginin doğru olması kadar ne zamana kadar geçerli olduğu da önemlidir. asansörün çalıştığını gösteren uygulama, sahada kapalı kapıya çıkarıyorsa erişim kâğıt üzerinde vardır; fiilen yoktur. geçici bakım, peron değişikliği, kaldırım çalışması veya servis girişinin kapanması gibi değişiklikler uygulamada, durakta ve sesli anonslarda farklı zamanlarda görünüyorsa kullanıcı eski varsayımla yol seçer. erişim bilgisinin son kontrol zamanı, değişikliğin beklenen süresi ve alternatif yolun hangi koşullarda kullanılabildiği görünür olmalı. daha önemlisi, geçici bir duyurunun süresi dolduğunda sistem onu otomatik olarak güncel bilgi gibi göstermemeli. bu yüzden geçici bilgide yalnız yeni durumu değil, eski durumun artık geçerli olmadığını da işaretlemek gerekir. aksi hâlde sistemler birbiriyle çelişen küçük haritalar üretir; yükü de erişim ihtiyacı olan kişiye bırakır. erişilebilirlik burada yalnız rampanın ölçüsü değil, koşullar değiştiğinde doğru kararı verebilme meselesidir. ilk bakışta çalışan bir rota, bilgisi bayatladığı anda neden erişilebilir sayılmaya devam etsin?