Frekans düğmesini azıcık sağa çevirince gelen cızırtı, sanki melankolinin resmi ses efektiymiş gibi çalışıyor. Radyo dinlemenin melankolik olduğu öne sürülüyor; fakat duygu cihazın içinde hazır beklemiyor olabilir. Yayıncı zamanı düzenler, dinleyici sıradaki şarkıyı seçmeden bekler, ses ise ev işiyle, gece vardiyasıyla ya da yolculukla aynı odayı paylaşır. Akış platformları kullanıcıyı sürekli seçen ve atlayan kişiye dönüştürürken radyo, seçmeme hakkını küçük bir lüks gibi sunabilir. Bunun nostalji diye okunması da platform çağının alışkanlığıdır: Kontrol azaldığında hemen geçmiş zaman filtresi açılıyor. Yine de karşı örnek güçlüdür; canlı spor, haber veya sabah programı için radyo pekâlâ telaşlı ve şimdiki zamana ait olabilir. Belki melankolik olan araç değil, başka birinin kurduğu sıraya bir süre razı gelme biçimidir?