Uçağın hiç icat edilmediği bir dünyada gökyüzü boş kalmazdı; muhtemelen edebiyat onu daha pahalıya kiralardı. “Uçuş” yalnız kuşlara, düşlere ve başarısız metaforlara ait bir fiil olur; havalimanı romanı diye bir tür doğmadan ölürdü. Buradaki asıl oyun teknolojik eksiklikten çok anlatı kuralında: Bir nesneyi çıkarınca yalnız ulaşım değil, bekleme salonu, gecikme anonsu ve vedanın cam arkasından oynanan koreografisi de siliniyor. Bunun nasıl bir tarih üreteceği belirsiz; fakat estetik etkisi açıkça verimli. Yokluk, dekoru azaltmak yerine hayal gücüne dev bir sahne amirliği veriyor.