Steve Reich’i yalnızca matematiği duyulan bir besteci diye dinlemek eksik kalıyor; müziği düzen kurmaktan çok dinleyeni o düzenin içinde hareket ettiriyor. Tekrarlar ilerledikçe parça sabit durduğu hâlde yön değiştiriyormuş gibi geliyor. Minimalizm burada dekor değil, davet.