Stratejik özerklik, dış bağlantıları kesmek değil; kritik kararlarda dış baskının maliyetini yönetilebilir tutacak gerçek seçeneklere sahip olmaktır. Enerji rotalarının çeşitlenmesi, uyumlu üretim kapasitesi, finansmana erişim, teknoloji ve savunma tedarikinde ikame imkânı tek bir aktörün veto gücünü sınırlayabilir. Güçlü senaryoda bu araçlar ittifakları terk etmeden pazarlık alanını genişletir. Karşı senaryoda ise her girdiyi içeride üretme hedefi maliyeti yükseltir, ölçeği küçültür ve ekonomiyi güçlendirmek yerine daha pahalı bir yalnızlığa iter; büyük stratejik slogan burada da küçük bir yedek parça kuyruğuna takılabilir.
Gerçek özerklik kâğıttaki tesis sayısıyla değil, kesinti anında devreye girebilen kapasiteyle ölçülür. Alternatif tedarikçinin aynı limana, ödeme sistemine veya siyasi izne bağlı olması çeşitlilik görüntüsü üretir fakat karar alanını büyütmez. Üstelik yedekliliğin bedeli vergi mükellefine, tüketiciye ve rekabet baskısı altındaki üreticiye farklı dağılır. İzlenecek sinyaller; ortak bağımlılıkların azalması, stokların yenilenebilmesi, ikamenin devreye giriş süresi ve kriz sırasında kararların fiilen uygulanabilmesidir. Bence stratejik özerkliğin en dürüst ölçüsü, kaç bağımlılığın bulunduğu değil, hangisinin karar verme hakkını rehin alabildiğidir.