Pas geçmek, yaklaşmanın başarısız olduğu an değil, inişi sürdürmenin artık tercih edilmediği karar noktasıdır. Uçağın iniş yaklaşmasından ayrılıp güvenli tırmanışa geçirilmesi, gerekli düzenlemelerin yapılması ve sonraki yaklaşma ya da başka meydana yönelme seçeneğinin yeniden kurulmasıdır.
Yaygın varsayım, piste çok yaklaşılmışsa inişi tamamlamanın en doğal sonuç olduğudur. Oysa karar zinciri yaklaşmanın kurulmasıyla başlar; hız, konum, görüş, pist durumu, trafik veya ekip koordinasyonundaki uygunsuzluk belirlenmiş sınırı aşarsa sürdürme kararı ayrıca gerekçe ister. Pas geçmenin savunma değeri yalnız uçağın tırmanabilmesinde değildir. Ölçütlerin önceden tanımlanması, çağrıların açık olması, ekipte herhangi bir pilotun manevrayı başlatabilmesi, yakıt ve trafik planının yeni seçeneğe yer bırakması ve manevranın eğitimde olağanlaştırılması aynı zincirin katmanlarıdır. Sonucun güvenli olması, önceki yaklaşmanın mutlaka tehlikeli olduğunu kanıtlamaz; manevranın gereksiz olduğunu da göstermez. Asıl ölçü, devam baskısı büyümeden kullanılabilir bir çıkış yolunun gerçekten bulunup bulunmadığıdır.