Bir planın uygulanmaya başlanmış olması, değişen koşullarda hâlâ en güvenli seçenek olduğu anlamına gelmez. Plan devam yanlılığı, kişi veya ekibin hedefe, programa ya da önceden seçilmiş eylem dizisine bağlandıktan sonra yeni uyarıları planı bırakma gerekçesi olarak değerlendirmekte gecikmesi eğilimidir. Zincir genellikle plan seçimiyle değil, ilerleme sürdükçe oluşan taahhütle kurulur: gecikme maliyeti büyür, alternatifler daralır, belirsiz işaretler geçici sayılır ve bir sonraki kontrol noktasında düzeleceği varsayılır.
Görünen son hata çoğu kez devam kararına indirgenir. Oysa savunmalar daha önce sınanmalıdır: vazgeçme ölçütleri açık mıydı, yeniden değerlendirme için zaman ve veri var mıydı, itiraz edecek kişi yetkili miydi, geri dönüş seçeneği fiilen kullanılabilir miydi? Sonuç bilindikten sonra uyarılar apaçık görünür; karar anında ise aynı işaretler dağınık ve yoruma açık olabilir. Bu nedenle düzeltici eylem yalnız daha dikkatli ol çağrısı değildir. Önceden belirlenmiş durdurma eşikleri, zorunlu karar molaları, bağımsız çapraz kontrol ve uygulanabilir kaçış planı gerekir. Bu çerçeve, koşulların gerçekten değiştiği veya kritik varsayımların bozulduğu durumlarda geçerlidir; sırf plan sürdürülmüş olması tek başına yanlılık kanıtı değildir.