Steve Reich’ın tekrarları, parçayı sabit bir döngüye kapatmaktan çok kulağın içindeki küçük kaymaları görünür kılar. Aynı motif sürerken bir vuruş öne çıkar, diğeri geriye çekilir; ritim böylece kendi içinden yeni bir yüzey üretir. Bu müziği yalnızca minimal tekrar diye dinlemek eksik kalır: tekrar burada değişimin çalışma biçimidir.