İris’in hayatındaki bütün kapılar açılmadan önce kapanmış gibidir; film bunu açıklamak yerine tekrarlarla duyurur. Fabrika bandı, ev içindeki suskunluk ve duygusuz yüzler aynı mekanik ritme bağlanır. Kaurismäki’nin soğuk sadeliği burada stil gösterisi değil, karakterin seçeneklerinin ne kadar daraldığını hissettiren bir baskı aracıdır.