Çevresel anlatı, hikâye bilgisini açıklayıcı konuşmadan çok mekân düzeni, nesneler, izler ve değişimler üzerinden kurma yöntemidir. Devrilmiş bir sandalye bazen bir paragraf kadar konuşur; fakat her dağınık oda otomatik olarak hikâye değildir, ayrıntının yorumlanabilir bir ilişki kurması gerekir.