İthalat bağımlılığını yalnız ithalatın toplam tüketimdeki payına indirgemek, haritayı tek renge boyar. Kavram; bir ekonominin üretim, enerji veya temel tüketimi sürdürebilmek için dışarıdan sağlanan mal, hizmet ya da girdilere dayanmasını ve bu akış kesildiğinde seçeneklerinin ne ölçüde daraldığını anlatır. Yüksek ithalat her zaman yüksek kırılganlık değildir: çok sayıda tedarikçi, uzun vadeli sözleşmeler, yeterli stok ve hızla devreye girebilen ikame kapasitesi dış alımı verimli bir işbölümüne dönüştürebilir.
Benim ölçümüm oranla değil, kesintiden sonraki hareket alanıyla başlar. Aynı miktar ithalat; tek bir limana, ödeme ağına veya işleme tesisine bağlandığında pazarlık gücünü dışarı taşır. Kur şoku ve fiyat artışı da eşit dağılmaz: büyük alıcılar sözleşmeyle korunabilirken küçük işletmeler ile düşük gelirli haneler uyarlama maliyetini daha erken taşır. Yerli üretim etiketi de tek başına çıkış değildir; kritik ara malı dışarıdan geliyorsa bayrak değişir, bağımlılık zinciri kalır.
Bunun sınırı, her dış alımı stratejik tehdit saymanın maliyetidir: pahalı ve verimsiz öz yeterlilik başka bir kırılganlık üretebilir. Bence asıl gösterge ithalatın büyüklüğü değil, alternatifin hacmi ve devreye girme süresidir.