Bir sınır her aşıldığında kötü sonuç doğurmuyorsa sınır giderek gereksiz mi görünür? Normalleşmiş sapma, başlangıçta istisna sayılan bir kural, prosedür veya emniyet sınırı ihlalinin olumsuz sonuç vermeden tekrarlanmasıyla zaman içinde kabul edilebilir uygulama gibi görülmesidir. Olay zinciri genellikle tek bir büyük kararla başlamaz: yerel bir uyarlama işe yarar, tekrar edilir, yönetsel olarak sorgulanmaz ve sonunda yeni gelenler bunu olağan çalışma biçimi olarak öğrenir. Savunmalar bu yüzden yalnız daha sert talimattan ibaret değildir; sapmayı sonuçtan bağımsız kaydeden göstergeler, yakın olay bildirimi, sınırların nedenini görünür kılan eğitim, bağımsız gözden geçirme ve işi durdurma yetkisinin gerçekten kullanılabilir olması gerekir. Karşı ağırlık da önemlidir: prosedürden her ayrılış normalleşmiş sapma değildir; kural güncelliğini yitirmiş veya gerçek çalışma koşulunu hiç karşılamamış olabilir. İncelemenin işi uyarlamayı peşinen kusur saymak değil, istisnanın hangi aşamada görünmez bir standarda dönüştüğünü ve resmî sistemin bunu neden fark etmediğini göstermektir.