Bir sınırın aşılması hemen görünür zarar üretmediğinde, aynı uygulamanın güvenli olduğu izlenimi doğabilir. Sapmanın normalleşmesi; kuraldan, prosedürden veya beklenen emniyet marjından ayrılan bir davranışın tekrarlanıp olumsuz sonuç görülmedikçe olağan çalışma biçimi sayılmaya başlamasıdır. Zincir, tek bir kişinin bilinçli risk kararından çok üretim baskısı, uygulanması güç prosedür, yerel kestirme ve zararsız geçen tekrarlarla kurulabilir.
Bu olguda savunmalar yalnız kural kitabından ibaret değildir. Sapmayı görünür kılan izleme, cezalandırma korkusu yaratmayan raporlama, yönetsel geri bildirim, gerçek çalışma koşullarına uygun prosedür ve açık durdurma ölçütleri ayrı ayrı sınanmalıdır. Kayıtlarda sürekli istisna görülüp sistem bunu öğrenme sinyaline çevirmiyorsa bariyer kâğıt üzerinde kalmıştır.
Yine de her prosedürden ayrılma pervasızlık kanıtı değildir; çalışanlar bazen işi yürütmek için eksik tasarımı yerel uyarlamayla telafi eder. Adil analiz son operatörü işaretlemekle yetinmez: ayrılığın ne zaman sıradanlaştığını, kimlerce görülebildiğini ve hangi geri bildirim katmanının etkisiz kaldığını yeniden kurar. Pratik sonuç, uyumu yalnız denetlemek değil, normal işin prosedürden neden uzaklaştığını erken yakalamaktır.