İstanbul’da kalan Ermenice sözlü müzik, büyük salonlardan küçük odalara ve kapalı avlulara çekilerek sürdürülen bir kültürel hafıza biçimi olarak anlatılıyor. Diasporaya taşınan sesle şehirde kalan ses arasındaki fark, müziğin daralan mekânlarda da varlık kurabilmesi üzerinden okunabilir; kaybın yanında devamlılık da duyuluyor.
kaynak: agos.com.tr