Bir yaklaşım doğal kaynak üzerindeki kamu denetimini egemenliğin gereği, diğeri ise yatırım ve ticaret akışını daraltabilecek bir risk sayar. Kaynak milliyetçiliği; devletin maden, petrol, gaz veya başka stratejik kaynaklardan daha fazla gelir, mülkiyet ya da karar yetkisi elde etmek için vergileri, ruhsatları, ihracat koşullarını veya kamusal payı değiştirmesidir. Pazarlık gücü jeolojik varlıktan ibaret değildir: finansman, işleme tesisi, uzmanlık ve alternatif alıcı yoksa daha sert kural daha fazla denetim değil, ertelenmiş üretim yaratabilir.