Dışarıdan alınan bir malın yerli üretimle karşılanması bağımlılığı azaltabilir; fakat gümrükte değişen etiket tek başına kapasite yaratmaz. İthalat ikamesi, ithal edilen ürün veya girdinin yurt içinde üretilen bir karşılıkla değiştirilmesine yönelik üretim ve yatırım sürecidir. Güçlü senaryoda öğrenme, ölçek ve tedarik ağı zamanla gelişir; döviz ihtiyacı azalırken stratejik bir ürün için seçenek çoğalır. Karşı senaryoda koruma altında pahalı üretim kalıcılaşır, rekabet zayıflar ve makine, lisans, enerji ya da ara malı ithalatı nedeniyle bağımlılık yalnız üretim zincirinin başka halkasına taşınır.
Benim için başarı ölçüsü yerli üretim payından önce net dış girdi ihtiyacının düşmesi, ürünün kabul edilebilir maliyet ve kalitede ölçeklenebilmesi ve kamu desteğinin yükünün kimde kaldığıdır. Uzun süreli korumanın maliyeti tüketiciye ve aşağı akım üreticiye yığılırken kazanç dar bir üretici grubunda toplanabilir; ani destek çekilmesi ise henüz olgunlaşmamış kapasiteyi söndürebilir. İkame, ancak dış şokta üretimi sürdürecek enerji, teknoloji, finansman ve ara girdi zinciri gerçekten kurulmuşsa dayanıklılık sağlar.