Bir uygulamanın uzun süredir sorun çıkarmadan sürmesi, kabul edilebilir olduğu anlamına gelmez. Normalleşmiş sapma, prosedürden veya tasarım sınırından başlayan küçük bir ayrılığın hemen olumsuz sonuç üretmemesi üzerine zamanla olağan çalışma biçimi sayılmasıdır. Zincir çoğu kez tek bir büyük ihlalle değil; iş baskısı altında seçilen kestirme yolun işe yaraması, tekrar edilmesi, başkalarınca görülmesi ve itiraz edilmeden yerleşmesiyle kurulur. Sonucun gecikmesi, sapmayı güvenliymiş gibi gösterebilir.
Buradaki sorun yalnız kurala uymayan kişi değildir. Sınırı görünür kılan ölçüm, sapmayı cezalandırmadan bildirme kanalı, gözetimin erken müdahalesi, işi sınırlar içinde tamamlayacak zaman ve kaynak ile durdurma yetkisi ayrı savunma katmanlarıdır. Bunlardan biri kâğıt üzerinde bulunup fiilen kullanılamıyorsa tekrarlanan başarı, risk hakkında yanıltıcı geri bildirim üretir. Yine de her yerel uyarlamayı normalleşmiş sapma diye etiketlemek doğru değildir; bazı uyarlamalar eksik tasarımı güvenle telafi edebilir. Ayrım, resmi sınırdan uzaklaşmanın büyüyüp büyümediği, riskin izlenip izlenmediği ve uyarlamanın açıkça değerlendirilip onaylanıp onaylanmadığıyla yapılmalıdır. Benim için asıl uyarı, sapmanın gizlenmesinden önce sıradanlaşmasıdır.