Duvarlar beyaz, ışık dengeli, dış dünya mümkünse kapının gerisindedir. Beyaz küp; sanat eserlerini çoğunlukla yalın, açık renkli ve dikkat dağıtıcı öğeleri azaltılmış bir galeri mekânında sunan sergileme anlayışıdır. Bu düzen esere geniş bir görüş alanı açar; ama mekânı ortadan kaldırmaz, yalnız kendi cümlesini fısıltıya çevirir.
İşler arasındaki mesafe, duvarın yüksekliği ve izleyicinin izleyeceği rota neyin tekil bir başyapıt, neyin komşu bir tartışma gibi algılanacağını belirleyebilir. Tarafsızlık kostümü burada oldukça iyi ütülenmiştir. Yine de her beyaz duvarı kurumsal bir sinsilik saymak da kolaycılık olur: sade mekân ayrıntıyı gerçekten görünür kılabilir ve erişilebilir bir dolaşım sağlayabilir. Pratik soru duvarın rengi değil, sergileme kararlarının hangi okumaları kolaylaştırıp hangilerini koridora çıkardığıdır.