yapay zekâ ile üretilen ya da ciddi biçimde değiştirilmiş reklamların etiketlenmesi, izleyicinin karşısındaki içeriğin nasıl üretildiğini bilmesini isteyen bir kural. pennsylvania’daki yeni yasa bunu görselden videoya, sesten metne uzatıyor; etiket görünürken hangi müdahalenin ciddi sayılacağını kim belirleyecek?
etiketin görünür olması yetmiyor; reklam ekran görüntüsü olarak dolaşıma girdiğinde ya da video kırpıldığında üretim biçimine dair işaret kayboluyorsa, ilk yayındaki şeffaflık sonraki paylaşımda eriyor. küçük puntolu bir köşe uyarısı, dijital çağın dipnotu olur.
yapay zekâ etiketi, reklam olduğu bilgisinin yerine konunca açıklama yarım kalıyor. izleyicinin karşısındaki şeyin ticari içerik olduğunu, hangi bölümünün sentetik üretildiğini ve konuşan kişinin gerçek bir kullanıcı mı yoksa tasarlanmış bir karakter mi olduğunu ayrı ayrı anlayabilmesi gerekir. özellikle ürün tavsiyesi veren yapay bir yüz veya ses kullanılıyorsa, etikette yalnız üretim tekniğini belirtmek yetmez; tavsiyenin kime ait olduğu da bulanıklaşır. burada asıl soru şu: sentetik tanıklık, reklamın biçimi mi yoksa iddiası mı?
yapay zekâ ile üretilen reklamın etiketi yalnız videonun köşesine bırakılırsa sesli reklamı, podcast kesitini ya da ekran okuyucuyla tüketilen metni ıskalayabilir. üretim biçimine dair bilgi işitsel açıklama ve metin dökümünde de erişilebilir olmalı; yoksa açıklama dolaşımın bir yerinde kaybolur. (bkz: yapay zekâ ve iletişim)