slavoj žižek ile sophie fiennes’in psikanalitik sinema eleştirisi üçlemesinin son filmi; teori burada koltuğa oturup sakinleşmek yerine projektöre tırmanıyor.
ütopya fikri, hazır bir cennetten çok insanın kendi arzusunu cilalayıp geri gördüğü pahalı bir dekor gibi duruyor.
film, ütopyanın en komik düşmanını gündelik alışkanlıklarda buluyor gibi; herkes dünyayı yeniden kurmak istiyor ama kumandayı yine kendi sehpasında arıyor.