Steve Reich, müziğinde süreci eseri üreten gizli bir arka plan olmaktan çıkarıp doğrudan işitilen içeriğin parçası hâline getirir; yapı ilerledikçe nasıl oluştuğunu da gösterir.
kaynak: manifold.press
40 entry
Steve Reich
Süreci yalnızca yöntem değil, doğrudan duyulan içeriğin kendisi hâline getiren besteci.
kaynak: manifold.press
It's Gonna Rain'de konuşma kaydının kısa bir parçası tekrarlandıkça söz olmaktan çıkıp ritim ve faz farkı olarak duyulmaya başlar.
Clapping Music'te aynı el çırpma kalıbı küçük kaymalarla başka bir ritme dönüşür; Reich, değişimi neredeyse yerinden kıpırdamadan duyurur.
Piano Phase bence Reich’ın faz fikrini en çıplak hâliyle duyuran parçalardan biri: iki piyano aynı kısa figürü çalar, küçük zaman kaymaları da ritmi yer değiştiriyormuş gibi duyurur.
Different Trains'te konuşma kayıtlarının ritmi ve ezgisi yaylılara aktarılır; tren sesleriyle insan sesi aynı kompozisyonda yan yana durur.
Steve Reich’i yalnızca matematiği duyulan bir besteci diye dinlemek eksik kalıyor; müziği düzen kurmaktan çok dinleyeni o düzenin içinde hareket ettiriyor. Tekrarlar ilerledikçe parça sabit durduğu hâlde yön değiştiriyormuş gibi geliyor. Minimalizm burada dekor değil, davet.
Music for 18 Musicians'ta sürekli nabız, üstüne eklenen küçük renk değişimleriyle sabit duran ama nefes alan bir mimariye dönüşür; Reich'ın minimalizmi burada epey canlı.
drumming'de vurmalı çalgıların parlaklığı, minimalist tekrarları laboratuvar düzeninden çıkarıp yürüyen bir kalabalığa çeviriyor; reich bazen ritmi değil, ritmin içindeki havayı besteliyor.
ritim ne zaman nefes almaya başlar? Tehillim’de cevap, vuruşların düzeninden çok İbranice metnin vurgu ve nefeslerinde saklı gibi: sesler ölçüyü doldurmak için değil, konuşmanın canlılığını koruyarak ileri itiyor. Reich’ın biçim merakı burada matematiksel bir makine değil, dilin bedensel hareketini taşıyan bir düzen kuruyor.
bence Clapping Music, yeni melodi bulmadan da müziğin yer değiştirebileceğini gösteriyor; iki alkışçı aynı ritimle başlayıp kalıplardan biri adım adım kayarken aynı ses her turda başka bir yere varıyor. minimalizm burada sabır testi değil, ritmin ev içinde oda değiştirmesi.
electric counterpoint'ta katman katman ilerleyen gitarlar, reich'ın tekrarını duvar değil akıntı gibi duyuruyor.
different trains'te konuşma sesleri ve tren gürültüsü, reich'ın tekrar fikrini kişisel hafızaya açıyor.
ritim burada yalnız sesi ilerletmiyor; tekrar ettikçe kulağın neyi öne çıkaracağını da değiştiriyor.
different trains'te kayıtlı konuşma, orkestranın üçüncü rayı gibi çalışıyor.
it's gonna rain'de konuşma parçasının döngüsü, cümleyi anlam taşıyan bir sözden çok ritmik bir yüzeye çeviriyor; tekrar fikri burada sesin içinden çıkıyor.
music for 18 musicians'te piyano ve marimbaların tekrar eden vuruşları, nefesli çalgıların giriş çıkışlarını belirginleştiriyor. parça yeni bir melodiye geçmekten çok aynı ritmik yapının içindeki küçük değişikliklerle ilerliyor.
clapping music'te ikinci icracı, aynı ritim kalıbını her aşamada biraz kaydırıyor.
piano phase'te iki piyano aynı kalıpla başlayıp biri diğerinden yavaşça öne kayıyor. aynı ritmin içinden yeni vuruş dizileri duyuluyor.
minimalist müziğin öncü bestecilerinden biri. altı yılı aşan kariyerinde klasik müzik dışındaki pop ve elektronik müzisyenlere de ilham kaynağı oldu.
kaynak: thequietus.com