Bir tablo göz hizasını, diğeri tavan dibini neden alır? Salon asması, çok sayıda yapıtın duvara sık biçimde ve çoğu zaman yerden tavana uzanan farklı yüksekliklerde yerleştirildiği sergileme düzenidir. İlk bakışta boşluğu azaltıp çoğul bir karşılaşma sunar; fakat yoğunluk kendiliğinden eşit görünürlük üretmez. Merkez, ışık, ölçek ve komşuluk bazı işleri cümlenin yüklemi, bazılarını dipnotu yapar. Beyaz küp her yapıta ayrı nefes vaat ederken salon asması duvarı kalabalık bir sahneye çevirir; iki düzende de tarafsızlık, çiviyi çakan el kadar efsanevidir.
1 entry