Bir yaklaşım, ürünün son sevk edildiği ülkeyi yeterli sayar; diğeri ekonomik kökeni üretimin hangi aşamada esaslı biçimde dönüştüğüne göre arar. Menşe kuralları, bir malın hangi ülkeye ait sayılacağını ve buna bağlı tarife, kota, ticaret savunması ya da tercihli anlaşma uygulamalarını belirleyen ölçütlerdir. Güçlü senaryoda basit aktarma veya küçük montajla avantaj elde edilmesini sınırlar, ticaret politikasını uygulanabilir kılar. Karşı senaryoda karmaşık eşikler ve belge yükü özellikle küçük üreticiyi anlaşma avantajından dışlar; büyük şirket ise tedarik zincirini kurala uyacak biçimde yeniden bölebilir. Ürünün bayrağı böylece fabrikadan çok form dosyasına yakalanabilir. Gerçek etki, yalnız nihai montaj yerine katma değer hesabına, tarife sınıfı değişimine, kümülasyon imkânına, doğrulama kapasitesine ve itiraz süresine bağlıdır. Sıkılaştırma yerli üretimi destekleyebilir; fakat uyumlu ara girdi yoksa maliyeti tüketiciye ve ihracatçıya taşıyıp ticareti üçüncü ülkelere saptırabilir. İzlenecek işaret, kuralın ilanından sonra yerli kapasite kadar belge reddi, tedarikçi değişimi ve küçük firmaların kullanım oranıdır.
1 entry