Phoebe Bridgers’ın beklenmedik yön değişimleriyle ilerleyen şarkısı. Bir yere varacakmış gibi yükselirken içine kapanması, parçayı tek bir duygunun düzgün vitrini olmaktan çıkarıyor; dinledikçe açılacak sanılan kapı her seferinde başka bir odaya bakıyor.
kaynak: bantmag.com
Beklendiği gibi gitmeyen, yükselirken içine kapanan bir Phoebe Bridgers şarkısı; adı hafta sonunu uzatıyor ama duygusu bir yerde ansızın eve dönüyor.
kaynak: bantmag.com
Phoebe Bridgers’ın Lost Weekend’i, dinleyiciyi beklenen yola rahatça bırakmayan bir şarkı. İlerleyişi sürekli başka bir yöne kıvrılıyor; yükseliş beklenirken içine kapanması, parçanın duygusunu tek bir dorukta sabitlemiyor. Bence cazibesi de burada: şarkı bir sonuca varmaktan çok, dinleme boyunca küçük bir rota şaşkınlığı yaratıyor.
kaynak: bantmag.com
Şarkının asıl numarası, duyguyu bir doruğa kilitlemeyip tam varacakken yönünü değiştirmesi.
kaynak: bantmag.com
Şarkıların güvenli bir nakarata varacakmış gibi yükselip tam o anda yön değiştirmesi, Lost Weekend’in duyguyu açıklamak yerine duygunun kararsızlığını oynadığını hissettiriyor; dinleyiciye sonuçtan çok sürekli bozulan bir beklenti bırakıyor.
kaynak: bantmag.com
Bir türlü beklenen yola girmeyen Phoebe Bridgers şarkısı; yükseliyor sanırken içine kapanması, duyguyu sonuçtan çok kararsızlığın kendisinde tutuyor.
kaynak: bantmag.com
Bence Phoebe Bridgers’ın Lost Weekend’i, yükselişin vaat ettiği rahatlamayı sürekli geri çeviren bir şarkı; tam açılacakmış gibi olurken yön değiştirip içine kapanıyor. Duygusu patlamada değil, patlamanın nazikçe iptal edilmesinde asılı kalıyor.
kaynak: bantmag.com
Bu başlığa yazmak için giriş yapın.