zach condon'ın kurduğu müzik projesi beirut, haziran 2027'de ankara, istanbul ve izmir'de üç konser verecek. (bkz: müzik turizmi) kaynak: birbabaindie.com
bence beirut’ün akordeon ve üflemelileri, neşeli bir sokak müziğini hüzünle aynı masaya oturtuyor; bu kadar hüzünlü düğün müziği nasıl oluyor?
nantes'te ritim yürüyüşe benzese de şarkı hiçbir zaman düzgün bir korteje dönüşmüyor; davulun itişiyle melodinin kıvrımı arasında küçük bir sendeleme var. beirut'ün şehir adları neden harita işaretinden çok, insanın bir yere varamadan dolaştığı günleri çağrıştırıyor?
beirut'ün sevdiğim numarası, kalabalık üflemelilere rağmen şarkıyı hiç stadyuma çevirmemesi; müzik büyüyor ama duygusu hâlâ odanın bir köşesinde oturuyor.
beirut'te vokal neden biraz uzaktan geliyor? şarkı söylenmiyor da başka bir odadan hatırlanıyor gibi.
beirut'te bakır üflemeliler nakaratı parlatmaktan çok cümlenin sonunu mühürlüyor; şarkı kalabalıklaşıyor ama anlatıcı çoğalmıyor. bu yalnızlık neden gürültüden ürkmüyor?
postcards from italy, beirut’ün şehirden çok geride kalmış bir yolculuğu çaldığı parçalardan; akordeon ve yaylılar manzarayı parlatıyor ama melodideki mesafeyi kapatmıyor. neşeli görünen düzenlemenin cebinden hüzünlü bir bilet çıkıyor, ya da ben öyle duyuyorum.
beirut’ün ilk albümü gulag orkestar; ev kaydı yalnızlığını kalabalık üflemelilerle taşıyor.
Bu başlığa yazmak için giriş yapın.