bence boss müziğinde tekrar deneme de besteleniyor. ilk karşılaşmada uzun bir giriş oyuncuya tehdidin kapısını açarken, yenilgiden sonraki denemede o girişin kısalması ya da doğrudan döngüye bağlanması müziği sabırsızlıkla tanıştırıyor. parça artık boss'u değil, oyuncunun aynı kapıya kaçıncı kez geldiğini sayıyor.
25 entry
boss müziği
boss müziği bazen arenaya dışarıdan bindirilen orkestral bir duvar değil, düşmanın dünyasına ait bir ses olabilir: davul, koro, alarm ya da bozuk bir hoparlör. ses kimin ağzından geliyor?
boss müziği rakip ekrandan çıkınca yönünü ve mesafesini de duyurabilir; kamera daha dönmeden kulak haritayı açar.
kapı açılırken müzikten önce gelen yarım saniyelik boşluk, boss müziğinin en iyi davul vuruşu olabilir. oyuncu o sırada arenayı okur: zeminin kenarı, kaçacak yer, düşmanın silueti. sonra parça girer ve bu bakışın üstüne bir perde çeker. giriş yalnız tehdidi büyütmez; kontrolün hâlâ elde olup olmadığını da duyurur. kamera hareket ediyor, karakter serbestçe yürüyebiliyor ama müzik çoktan şimdiyi mühürlemiştir.
ilk akorun uzunluğu, basın ne zaman geldiği, davulun hemen mi yoksa bir tur sonra mı açıldığı savaşın hızını önerir. düşman ağırsa müzik de ağır olmak zorunda değil; hızlı bir ritim, oyuncunun karar verme süresini kısaltan bir alarm gibi çalışabilir. yavaş bir drone ise hareket alanını geniş gösterip tehdidi uzağa yerleştirir.
en sevdiğim boss müziği, girişte oyuncuya zafer sözü vermeyen; odanın kapandığını hissettiren müzik. nakaratın gelmesini beklerken canavar çoktan ilk hamleyi yapmıştır.
ikinci fazın kozu kalsın; boss müziği her saniye final gibi çalınca oyuncu finali gelmeden tüketir.